Roland is een van de weinige politici die durfde stellen dat het Zilverfonds, dat zogezegd de toekomstige pensioenen zal financieren, in feite een lege doos is. Veel horen we trouwens niet meer van dat fonds. Als we in de toekomst het Belgisch overheidsapparaat echt efficiënter willen maken, dan verdient zijn idee van het basisinkomen een brede maatschappelijke discussie.
Anschluss, bitte
De aangekondigde besparingen van de Britse regering zijn hallucinant. Naar Belgische cijfers vertaald 15 miljard euro, ongeveer 10 procent van onze overheidsuitgaven. Daarmee vergeleken zijn de besparingsplannen van België minuscuul.
Het drastische Britse besparingsplan bij het prille economisch herstel lijkt op het eerste gezicht wel economische zelfmoord. Op korte termijn kan men er immers van uitgaan dat het verwachte inkomensverlies van vele Britten hen ertoe zal aanzetten minder te kopen, waardoor er minder vraag en minder jobs zullen zijn. Daardoor kan de economie weer in een recessie duiken. Maar het drastische besparingsplan is wel een enorm sterk signaal naar de internationale bedrijfswereld, omdat het de competitiviteit van het land plots sterk verhoogt. Het VK zal daardoor ongetwijfeld nieuwe investeringen en jobs aantrekken. Het wordt bijzonder boeiend om te volgen welk effect het overwicht zal krijgen.
Die gedurfde aanpak staat in contrast met de geleidelijke aanpak van Angela Merkel sinds vijf jaar in Duitsland. Al 20 jaar hebben de West-Europese landen een dubbel probleem: de belasting op arbeid is veel te hoog en het verschil tussen inkomen uit werk en een vervangingsinkomen is veel te klein. Duitsland heeft die twee problemen geleidelijk maar consequent aangepakt. Er is nog een hele weg te gaan, maar de feiten liegen er niet om. Duitsland heeft van alle West-Europese landen de voorbije jaren het best geboerd en trekt Europa mee in positieve economische groei. De werkloosheid is er inmiddels weer gedaald tot 7,2 procent, het niveau van voor de crisis. Daar kunnen we in België alleen maar jaloers op zijn.
Duitsland is een federaal land met kleine en grote deelstaten. Onze deelstaten zouden er niet slecht in passen. De verdeling van bevoegdheden tussen deelstaten en federale overheid staat op punt. Bovendien heeft Duitsland een onvergelijkbare ervaring met de aansluiting van een land dat op zijn beurt uit enkele deelstaten bestond, met name Oost-Duitsland.
Ik ben er niet van overtuigd dat de Wessies de economische inspanning die ze voor de Ossies hebben gedaan, willen overdoen. Maar dat hoeft ook niet. België is economisch in minder slechte toestand dan de toenmalige DDR en heeft nogal wat culturele charmes.
Moeten we niet overwegen, gezien we er zelf niet uitgeraken, om aan onze ervaren buur te vragen ons uit onze miserie te helpen? Een vrijwillige aansluiting bij Duitsland, is dat geen oplossing voor onze institutionele impasse?
Een taalprobleem? Duitstalig België maakt al meer dan een halve eeuw deel uit van Wallonië, zonder dat daar ooit een noemenswaardig probleem over was.
Roland Duchâtelet leidt Melexis, de beursgenoteerde fabrikant van computerchips voor de autosector.